Kity są plastycznymi materiałami o konsystencji past, lepkimi i ciągliwymi, twardniejącymi na powietrzu, a stosowanymi do wypełniania nierówności i porów powierzchni oraz do trwałego łączenia różnych materiałów (np. drewna, metali, szkła, kamieni, porcelany, kamionki, betonu, wyrobów z węgla itp.). W skład kitów wchodzą wypełniacze (np. kreda pławiona, kaolin, mączka kwarcowa, azbest) i lepiszcza (np. oleje schnące, szkło wodne, bitumy). Kitami mogą być również koloidalne roztwory niektórych żywic syntetycznych w łatwo ulatniających się rozpuszczalnikach. W zależności od składu chemicznego rozróżnia się kity: olejne, żywiczne, glicerynowe, klejowe, celuloidowe, kauczukowe, smołowe, kazeinowe, ze szkłem wodnym iin. W zależności od zastosowania rozróżnia się m.in. kit szklarski, składający się z kredy pławionej i pokostu lnianego, kit do drewna, w skład którego wchodzi kreda, litopon i roztwór kazeiny, kit do uszczelniania rurociągów wodnych lub gazowych, zawierający minię ołowianą i pokost. Sporządza się także kity do celów specjalnych, odporne na działanie czynników atmosferycznych, podwyższonej temperatury, wody, kwasów, alkaliów, różnych rozpuszczalników itp. b. Rodzaje kitów 1) Kit asfaltowy oparty na bitumach, używany do uszczelniania płyt dachowych, ścian, fundamentów, wypełniania szczelin dylatacyjnych, w konstrukcjach betonowych, stosowany w drogownictwie, obiektach hydrotechnicznych itp. Jako lepiszcze zawiera asfalt lub pak z dodatkiem olejów roślinnych lub syntetycznych, jako napełniacze — drobno zmieloną glinę, cement lub pigmenty mineralne oraz substancje włókniste — wełnę żużlową, włókno wełniane, bawełniane, trociny. Jako rozpuszczalniki stosuje się gazolinę, naftę, terpentynę, olej kreozotowy lub benzol. Do tej grupy należą tzw. kity fugowe o nazwach handlowych Abizol KF, Bitizol KF i Azbetol.